DakshTimes News Network
काशिनाथ शिंदे
पिंपरी-चिंचवड आणि पुणे शहरातील दिवसभराची धावपळ, बातम्यांच्या मागे सुरू असलेली सततची लगबग आणि क्षणाक्षणाला बदलणाऱ्या घडामोडी… या सगळ्यात वेळ कधी निघून जातो, हे कळतही नाही. मात्र बैलपोळा आला की अमोल डंबाळे यांचे मन पुन्हा गावच्या वाटेने मराठवाड्याच्या मातीत जाऊन पोहोचते.
मराठवाड्याची माती ही केवळ जन्मभूमी नसून आपल्या माणसांशी, संस्कृतीशी आणि शेतकरी जीवनाशी जोडलेली आपली जिव्हाळ्याची नाळ असल्याची भावना अमोल डंबाळे यांनी व्यक्त केली.
बैलपोळ्याच्या निमित्ताने बैलाच्या कपाळावर हात ठेवताना एक वेगळीच अनुभूती येते. हा केवळ बैल नसून शेतकऱ्याच्या सुख-दुःखाचा साथीदार आहे, अशी भावना त्यांच्या मनात निर्माण होते. उन्हाळा असो, पावसाळा असो किंवा कडाक्याची थंडी—शेतकऱ्यासोबत शेतात राबणाऱ्या या मुक्या जीवाप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा दिवस म्हणजे बैलपोळा.
शहरातील आधुनिक जीवनशैलीमुळे गावापासून अंतर वाढले असले, तरी गावच्या मातीशी असलेले नाते मात्र कायम आहे. पुणे आणि पिंपरी-चिंचवडच्या वेगवान जीवनात कितीही व्यस्त राहिलो, तरी बैलपोळा आला की गाव, माणसं, काळी माती आणि बालपणीच्या आठवणी मनाच्या उंबरठ्यावर येऊन उभ्या राहतात, असे अमोल डंबाळे सांगतात.
बैलपोळा हा केवळ सण नसून शेतकरी, शेती आणि आपल्या ग्रामीण संस्कृतीप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा दिवस आहे. शहर कितीही मोठे झाले आणि आयुष्य कितीही धावपळीचे झाले, तरी आपल्या मातीशी आणि मुळांशी जोडलेली नाळ कधीही तुटत नाही, हीच भावना या सणातून पुन्हा अधोरेखित होते.
शहराच्या धावपळीत आयुष्य पुढे जात असले, तरी मनाची एक वाट कायम गावाकडेच जाते… बैलपोळा आला की हीच वाट पुन्हा जिवंत होते!
